|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
“Geeske Bijker makes
paintings, murals and combinations of both that are interplay of colours,
planes and lines. Her work flows from the use of personal systematics, which
seems a starting point for her, to use consequently at first, but to rebel
against later. Next to the process of struggling against her personal systematics,
an investigation into the working of the image is an important part. It is
about spatial observation and (dis)orientation; it looks clear and unclear
at the same time. The paintings, murals and combinations succeed each other,
originate from each other and will form new series. She plays with our aesthetic
expectations, our longing for symmetry and perceptibility to the senses in
order to disorganize them in a subtle way.”
"Geeske Bijker malt Bilder und Wandarbeiten, um diese in einem Zusammenspiel
von Farben, Flächen und Linien in Verbindung zu bringen. Ihre Arbeit ist
von einer sehr persönlichen Systematik gekennzeichnet, an der sie sich
am Beginn des Entwurfsprozesses gerne orientiert, um später auch dagegen
arbeiten zu können. Daneben ist das Untersuchen des Bildaufbaus ein wesentlicher
Aspekt. Hier geht es um räumliche Beobachtung und (Des)Orientierung: was
zunächst klar erscheint, kann sich durchaus wieder anders darstellen.
Die Bilder und Wandarbeiten sowie deren Kombinationen entstehen in Reaktion
aufeinander und
bilden insgesamt eine Reihe von Untersuchungen. Bijker spielt mit unseren Sinnen,
mit einer ästhetischen Erwartung und Sehnsucht nach Symmetrie, um diese
subtil zu hinterfragen und neu zu fassen."
From Unfinished Business, Dutch Abstracts
Text: Sandro Droschl, Jan Robert Leegte, Jan Maarten Voskuil
Een
van de grotere ontwikkelingen in mijn werk is geweest dat de schilderijen niet
meer ontstaan naar een voorbeeld of onderwerp, maar tijdens het schilderen.
De werken zijn als het ware een reactie op elkaar; uit het ene schilderij ontstaat
het andere waarbij nieuwe uitgangspunten aan de oppervlakte komen. Meerdere
doeken moet ik achter elkaar schilderen om alvorens tot een goed werk te komen.
Tijdens het werkproces is voor mij het bedenken en het ontdekken van een systeem een belangrijk onderdeel, maar ook weer het doorbreken daarvan. Het begint met vragen in getallen; hoeveel kleuren, hoeveel elementen, hoeveel beweging, wat is de marge? Ondanks dat ik stelselmatig met getallen in mijn hoofd zit, ontstaan de schilderijen dus pas tijdens het schilderen en worden regels getart.
Ik
zet mijn uitgangspunten op scherp en probeer grip te krijgen op de materie.
In het geheel lijkt zich een systeem te ontwikkelen dat logisch en onlogisch
is. Het is als het ware een zoektocht naar een dynamiek uit verstilling en beweging
en naar een duidelijkheid en onduidelijkheid, tegelijkertijd.
Een
van mijn eerste uitgangspunten plat blijft hierbij overeind, ondere andere in
de dubbelzinnigheid van de ruimtelijke en platte werking van een werk. Daarbij
is de relatie tussen mijn schilderijen en de ruimte om het schilderij (muren,
wanden, hoeken) een belangrijk aspect in het totaalbeeld. Dat het maken van
schilderijen en muurschildering dichter bij elkaar gaat komen, klopt dan wel.
De schilderijen zijn helder van opzet en bouw ik op uit vlakken, lijnen en stroken waarbij de samenstelling van de kleuren een bepalende rol heeft. De acrylverf, met wat caseïne, breng ik aan in een paar dunne lagen op het fijne polyesterdoek waarbij deze lijnen, stroken en vlakken in principe niet over elkaar heen worden geschilderd maar tegen elkaar. Die strengheid waarmee de verf wordt aangebracht, maar waar ik wel mee experimenteer, is een noodzakelijkheid. Zelfs bij het maken van muurschilderingen.
Nieuw
in mijn werk is dat bijvoorbeeld een grote lijn in één beweging
(zonder aarzeling) met een brede kwast opgezet wordt om de dynamiek en de kleurintensiteit
te verhogen.
Inmiddels is de waarneming ook een noodzakelijk onderdeel geworden in het proces. Tijdens de waarneming ontstaan pas de echte vragen en verwarring. Vreemde gedachten breken patronen open en zetten de hersenen aan het werk. Het gekke is dat hersenen bijna altijd proberen het beeld te corrigeren en/of recht te trekken.
Zeeziekte
is daar een goed voorbeeld van. Je ogen, oren (evenwichtsorgaan) en lichaam
zenden diverse signalen naar je hersenen waarvan je uit balans raakt en ziek
wordt. Een gegeven wat me de laatste tijd uitermate interesseert.
tunnel
vision (peripheral vision deterioration, degraded side vision, dim peripheral
vision)
sea sickness (motion sickness, the body, inner ear, and eyes all send different
signals to the
brain, resulting in confusion and queasiness)